Woensdag, 26 augustus 2026

 Woensdag, 26 augustus 2026

 De Altocumulusbanken die we afgelopen nacht al zagen wilden ons blijkbaar waarschuwen voor onstabiliteiten in de atmosfeer, want tegen de ochtend regende het lichtjes uit een buiencomplex dat Vlaanderen is binnen getrokken. Volgens de radarbeelden en

meldingen van mensen ter plaatse was het overigens maar een schampschotje wat Malderen meekreeg en hoewel het net voldoende was om de stoepen helemaal nat te krijgen was de neerslag net niet meetbaar, de verpletterende 0,0 mm zou tot het einde van dit etmaal zelfs stand houden. We zagen in het zuiden een donkere lucht hangen met daarin duidelijke

valstrepen van een bui die net voorlangs trok in noordwestelijke richting. Deze zou plaatselijk tot 25 mm hebben opgeleverd. De bewolking was allesoverheersend en bestond uit Altocumulus en Cirrus densus terwijl ze vanuit het noordwesten begon op te lossen. Kouder dan 14,5 graden is het bij dit alles niet geworden en zodra de bewolking zich ver genoeg naar het oosten had teruggetrokken ging het snel met de opwarming. Omstreeks 10H kwam de zon er weer door en de knik was

ook goed te zien in de grafieken rond dat uur. Het werd bijna helemaal helder al begonnen zich tijdens de middag rafelige wolkenflarden te vormen. Het soort dat we meestal zien na de passage van een vore of koufront en waarbij we denken dat het nu wel verkeken was wat de onweerskansen betreft. De stapelwolken bleven de hele namiddag langs trekken waarbij ze geleidelijk groter werden maar steeds dat rafelige uiterlijk bleven houden. Pas omstreeks 16H veranderde dat en zagen we plots overal flinke stapelwolken ontstaan die nu wel scherp afgetekend waren. Het zag er dreigend uit en door de zwakke wind (uit zuidelijke tot zuidoostelijke richtingen) en de maxima die toch naar 26,8 graden wisten te stijgen voelde het in de zon drukkend warm aan. De grote stapelwolken (Cumulus congestus) zaten werkelijk overal en het was moeilijk aan te duiden waar zich clusters of lijnen aan het vormen waren. Maar uiteindelijk maakte het toch niets uit want na een uurtje begon de boel weer in elkaar te zakken en keken we weer tegen die rafelige stapelwolkjes aan die totaal geen potentie of ambitie leken te tonen. Ze losten geleidelijk verder op tijdens de avond terwijl er terug wat Cirrusbewolking begon binnen te lopen vanuit het zuiden. Deze was al een eerste voorbode van een naderend warmtefront dat ons morgen in nog warmer maar onstabieler weer zal brengen. Vandaag bleven we nog in de relatief koele lucht en kon het tijdens de avond afkoelen naar een zestiental graden.