Dinsdag, 8 september 2026
Dinsdag, 8 september 2026
We bleken ons vanochtend toch nog duidelijk aan de warme zijde van het koufront te bevinden ondanks de weermodellen die lieten uitschijnen dat alles gisteren al zou doortrekken. De bewolking was daardoor het
dikst in het noordwesten met Cirrostratus en Altostratus die boven een in vele dotten Stratocumulus opgedeeld wolkenveld bevonden. Deze laatste spreidde zich wel over het hele luchtruim uit en zorgde voor een erg fraai uitzicht. Deze dotjes vielen tijdens de voormiddag meer en meer uiteen en de Cirrostratus en Altostratus werden hierdoor meer zichtbaar. Deze waren scherp begrensd en de ijskappen van buienwolken leken erin herkenbaar te zijn. Maar alles bleef stabiel en de bewolking rukte maar heel langzaam op in onze richting waarbij ze zich soms zelfs weer terugtrok. De bewolking werd hierbij wat chaotischer en zeker in de onderste en middelste luchtlagen was het op sommige momenten nogal een rommeltje van
Altocumulus en gebroken Stratocumulusvelden. Naast dit alles stond er ook veel wind die er samen met die bewolking voor zorgde dat het tijdens de nacht niet kouder dan, 17 graden werd. De wind wakkerde overdag alleen maar aan en droogde alles verder uit waardoor de door droogte geteisterde natuur opnieuw onder zwaar artillerievuur kwam te liggen en de
meedogenloze survival of the fittest- wetten zich ook in onze vertrouwde achtertuintjes voltrokken. Naast de uitdroging waren het immers ook de vederlicht geworden uitgedroogde bloempotten die een gemakkelijk doelwit waren voor de furie van de weergoden. Tijdens de namiddag kwam de regenzone dan toch nog overtuigend doorzetten en rukte de bewolking plots op vanuit het westen. Maar ook nu was het op dat gebied weer huilen met de pet op, meer dan een schamele 1,4 mm viel er niet uit. Het koelde gevoelig af nadat we nog 23,4 graden aantikten en de wind ruimde naar westelijke tot noordwestelijke richtingen waarbij ze wat afzwakte. Het klaarde vervolgens weer op vanuit het westen en we kregen mooie opklaringen te zien met velden Cirrus, Altocumulus, Stratocumulus en Stratus fractus eronder. De lucht kleurde diepblauw in de opklaringen en het werd zowaar eventjes windstil waardoor we in alle rust van die schouwspel konden genieten terwijl het opwarmde van een zeventiental naar net geen twintig graden. Later op de avond denderde er echter opnieuw een buienlijn doorheen Vlaanderen en deze bracht kort voor zonsondergang nieuwe regen maar vooral pittige windvlagen. Achter de regengordijnen zagen we fraaie Cumulus congestus wolken verschijnen die zich later in een mooie geeloranje gloed hulden. Al dat fraaie visuele vertoon ten spijt was het ook nu een flinke ontnuchtering, er viel niet meer dan een
millimeter en het dagtotaal kwam niet verder dan 2,4 mm. Amper een vijfde van wat de modellen ons de voorbije dagen voorhielden en in plaats van een hele reeks regendagen moeten we het nu stellen met het kleine likje dat we vandaag hebben gekregen. En zo moesten we weer met hangende schouders toegeven dat de droogte van 2026 nog steeds met stevige roestvrije kettingen en riemen in het zadel zit vastgesjord. Het enige dat er wel vlot in kwam was koele lucht want we bereikten nu pas de gevoelig lagere minima van 13,7 graden.




Reacties
Een reactie posten